Bilgiye giden yol
1980’li yıllarda Tarlabaşı ve çevresi terkedilmiş Rum evleriyle doluydu. Bu evlerde genelde gömlek ve pantolon dikim atölyeleri olurdu. Babamın konfeksiyon dükkanı olduğu için bu atölyelerden aldığımız gömlek, pantolonları aşağıdaki Kasımpaşa’da bulunan dükkânımıza götürüp satardık. Osman Bey’den aldıysak malları pangaltı-kasımpaşa dolmuşu
Devam
Her önüne geleni okumaya başladığım yaşlardan sonra 20’li yaşlarda anı kitaplarını almaya başladım. Tarihte ün yapmış, toplumları şekillendirmiş insanların anı kitaplarını otomatik olarak alıp okumaya başladım. Zihnimdeki tarih kalıplarını yıkan da bu kitaplar oldu. Bu kitaplarda yazar tüm gerçekleri tabii
Devam
2017 yılının Eylül ayında Yunanistan’da yaşamaya başladıktan sonra 20 yıldır unuttuğum bir hissi tekrar yaşamaya başladım. Süt ürünü yedikten sonra (Peynir, Yoğurt, Ayran, Kefir, Peynirli yiyecekler) ağzım ve parmaklarım süt kokuyor. Sıkı durun! Pizza yediniz mesela. Pizza’daki peynir süt yağ
Devam
Benim toplam 3 dayım vardı. Aslında sadece birisi öz dayımdı. Diğerleri Anne ve Babamın dayıları. Hepsi hakkın rahmetine kavuştu. Ülkemizde eğer babanız siz küçükken vefat ettiyse genelde amca veya dayılar babalık yapar. Babamın da dayısı ona babalık yapmıştı. İbrahim Dayı.
Devam
İran’da gördüğüm ve beni en çok etkileyen şehirler arasında Nor-Jugha ya da Yeni Julfa isimli Isfahan’da bulunan Ermeni şehridir. Nahcivan’da bulunan Ermenilerin çevredeki Müslümanlardan ötürü zulüm görmesi üzerine dönemin Şahı Abbas yeni kurduğu başkentin kurulduğu Zahende nehrinin karşı kıyısına bir
Devam
Hayatta en sevdiğim şey “Yapma! Gitme! Edemezsin! Başaramazsın!” denilen şeylerin tam tersini yapmaktır. Bu şekilde çok geliştim ve benim için sanki hayatın en güzel anları bu anlardır diyebilirim. İnsanlar bu şekilde bir tepki veriyorlarsa demek bunda bir hayır vardır diye
Devam
Özellikle belirtmeliyim ülke minik bir ülke 2 milyon 8 yüz bin kişi yaşıyor. Benim gördüğüm kadar hala dünyadan kopuk halde. Dünya bankacılık sistemine hala dahil değil. Kartla alış veriş çok kısıtlı. Çoğu yerde P.O.S makinesi yok.Sadece ATM’lerden “Leke” denilen Arnavut
Devam
1990’lı yılların başıydı. Carlos Menem Arjantin Başbakanı olduğunda ilk kez duymuştum. “El Turco” sözcüğünü. İspanyolca Türk demek olan bu sözcük 1800’lü yıllarda Osmanlı İmparatorluğu sınırları içinde bulunan “Suriye” ve “Lübnan” kökenli insanlar için kullanılıyordu. Osmanlı pasaportu ile Güney Amerika’ya geldikleri
Devam
Hayatın en güzel yanlarından birisi yeni bir şeyleri keşfetmek. Bu her an ve her dakika mümkün. İnsanın yaşı ilerledikçe bunun daha da farkına varıyor. Geçmişte yaptıklarının ne kadar değerli olduklarını görüyor. Yirmi yaşında emekli olmayı düşünüyordum. Emekli olup dinlenmek. Voliyi
Devam
Seyahat etmek birçok insanın tutkusu. Özellikle de Pandemi ile 2 yıl boyunca zorunlu haller dışında evden bile çıkmadığımız dönem bitti. Artık rahatça seyahat edebiliyoruz. Tabii ki seyahat etmek için de elbette para gerekiyor. Çok düşük bütçelerle de gezebiliriz. Zaman bulabilen
Devam1980 ve 1990’lı yıllarda televizyonlarda Seinfield isimli bir komedi dizisi vardı. Stand Up Komedyeni Jerry Seinfield ve arkadaşlarının oynadığı o zamanlar çok etkili olmuş bir dizi. Orada bir karakter vardı. “Soup Nazi” yani “Çorba Nazisi” New York’da çorba dükkanı olan
Devam
Psikolojide çok moda bir tabir var şu an. Tabii menşei Amerika olduğu için İngilizce. Resilience aşağı resilience yukarı her psikoloji toplantısı veya söyleşisinde bu “Resilience” geçiyor. Kelime anlamı duygusal süreklilik ya da istikrar. Hayatın dalgalanmalarında, iniş çıkışlarda ruhsal düzenimizi en
Devam
Çocukken zorla gönderildiğimiz kuran kurslarından ne öğrendiğimizi inanın hatırlamıyorum. Bir Müslüman aileden geldiğimiz için öğrendiğimiz Türkçe aksanlı Arapça dualar da bende Arapça ile farkındalık yaratmadı. Çünkü bunu hissetmek gerekiyor. Farkı insan mukayese etmeyince anlamıyor. 2003 yılında Birleşik Arap Emirliklerine Dubai’ye
Devam
Daha önce defalarca yazmışımdır. On üç yaşımda sevmediğim şeyleri yapmayarak sevdiğim şeyi bulmak gibi bir yöntem keşfetmiştim. Matematik sevmiyordum. Çünkü bana matematik anlatanlar kızıp sinirleniyordu. Annem ve Babam. Sevgi görmüyordum içinde. Çünkü ben farklı düşünüyordum. O yüzden merak ettiğim şeyleri
Devam
Buket Uzuner’in “Benim Adım İstanbul” kitabını okurken 45 sene geçirdiğim doğduğum ve büyüdüğüm şehri tekrar hatırladım. Zaten insan doğduğu ve büyüdüğü ve 45 sene kaldığı şehri hiç unutabilir mi? Yirminci Yüzyılın son çeyreğinde doğmuş birisi olarak ve yarım yüz yıl
Devam